Şekerparenin ideal dokusu için şerbetin sıcak olmaması gerekir. Tatlı sıcakken dökülen soğuk ya da oda sıcaklığındaki şerbet, hamurun içine yavaşça işleyerek homojen bir tat oluşturur. Sıcak şerbet ise tatlının yapısını gereğinden fazla yumuşatabilir. Bu nedenle dengeli, formunu koruyan ve ağızda hoş bir kıvam bırakan bir şekerpare için şerbet mutlaka önceden hazırlanıp soğutulmalıdır.
Şekerparede temel kural, şerbetin soğuk veya oda sıcaklığında olmasıdır. Tatlı fırından çıkar çıkmaz, yani sıcakken şerbet dökülür. Bu yöntem tatlının şerbeti yavaş ve dengeli şekilde çekmesini sağlar. Soğuk şerbet, hamurun gözeneklerine kontrollü biçimde yerleşir ve dağılmayı önler. Böylece içi yumuşak ama formunu koruyan bir sonuç elde edilir.
Şerbetin soğuk olması şekerparenin lezzet dengesini korumaya yardımcı olur. Sıcak şerbet tatlıyı gereğinden fazla şerbetli yapabilir. Ayrıca fazla yumuşayan hamur, ağızda ağır bir his bırakabilir. Soğuk ya da oda sıcaklığındaki şerbet ise tatlının aromasını bastırmadan içine işler ve daha dengeli bir tat ortaya çıkarır.
Doğru sıcaklık dokuyu doğrudan etkiler. Soğuk şerbet dökülen şekerpare, şeklini koruyan ve hafif diri bir yapıya sahip olur. Sıcak şerbetle hazırlanan tatlılarda ise çatlama veya dağılma görülebilir. Görünüm açısından da kontrollü şerbet çekmiş şekerpareler daha düzgün ve iştah açıcı durur.
Şerbeti önceden hazırlayıp tamamen soğutmak önemlidir. Tatlı fırından çıkmadan önce şerbet hazır olmalıdır. Böylece sıcak tatlıyla soğuk şerbet buluşur ve ideal denge yakalanır. Şerbetin ılık kalması bile istenen etkiyi azaltabilir; bu nedenle mümkün olduğunca soğuk olması önerilir.
En sık yapılan hatalardan biri şerbeti sıcak dökmektir. Bu durumda tatlı fazla yumuşayabilir ve formunu kaybedebilir. Bir diğer hata ise şerbeti yeterince dinlendirmemektir. Tamamen soğumuş şerbet, tatlının kontrollü şekilde şerbetlenmesini sağlar. Orta kıvamlı ve soğuk şerbet kullanıldığında sonuç çok daha başarılı olur.