Arancini, İtalyan mutfağının özellikle Sicilya’ya özgü, kızartılarak hazırlanan pirinç toplarıdır. Adını İtalyanca “küçük portakal” anlamına gelen arancia kelimesinden alır; Bunun sebebi hem yuvarlak şekli hem de kızardıktan sonra aldığı altın sarısı rengidir. Dışı çıtır, içi ise yumuşak ve dolgulu yapısıyla sokak lezzetlerinin en bilinen örneklerindendir.
Arancini’nin temelini nişastalı yapısıyla bilinen Arborio veya Carnaroli pirinci oluşturur. Pirinç önceden risotto gibi pişirilir ve soğudukça şekil vermeye uygun bir kıvam kazanır. Bu yapı, arancini’nin dağılmadan kızarmasını sağlar.
Geleneksel Sicilya arancini’sinde pirince safran eklenir. Safran hem pirince karakteristik sarı rengini verir hem de hafif aromatik bir tat katar. Bu detay, arancini’nin “portakal” görünümünü güçlendirir.
En klasik iç harçlardan biri domatesli kıymalı sostur. Genellikle dana kıyması, domates, soğan ve bezelye ile hazırlanır. Bu dolgu arancini’ye yoğun ve doyurucu bir lezzet kazandırır.
Peynir, arancini’nin içindeki eriyen ve uzayan dokuyu sağlar. Kızartma sırasında yumuşayan peynir, pirincin ortasında akışkan bir yapı oluşturur. Bu da arancini’nin en ayırt edici özelliklerinden biridir.
Pirinç toplarının dış kaplamasında kullanılır. Önce una, sonra yumurtaya ve en son galeta ununa bulanır. Bu üçlü kaplama, dışının çıtır çıtır olmasını sağlar.
Arancini genellikle derin yağda kızartılır. Yüksek ısıda kısa sürede kızartılarak dışı altın rengi alırken içi yumuşak kalır. Doğru yağ sıcaklığı, arancini’nin yağ çekmemesi için önemlidir.
Şunlara da göz atın;
Arancini yapmanın püf noktaları