Gece boyunca sunulan menü, Ege’den Batı Karadeniz’e uzanan geniş bir coğrafi çeşitliliği aynı tabaklarda bir araya getirdi:
Başlangıç ve Peynir Sepeti: Tlos Mavi Küflü, Endamınur Küflü ve Küllü Mera peynirleri; Köyceğiz beyaz balı, arı ürünleri ve fırından yeni çıkmış sıcak bazlama eşliğinde servis edildi.
Kurutulmuş Kaz Eti: Fethiye’nin çakal eriği marmeladı, yabani semizotu ve zeytinyağı tozu ile dengelenerek menünün öne çıkan tabaklarından biri oldu.
Kreatif Eşleşmeler: Kayın ağacında kızartılan torba yoğurdu, Datça bademi aromalı vişne reçeli ve çıtır tarhanayla harmanlandı. Tavşan bonfile ise eringi mantarı, kabak çekirdekli kiraz yaprağı kavurması ve kalkan balığı mayonezi gibi ezber bozan bir kombinasyonla sunuldu.
Damak Tazeleyici ve Ana Yemekler: Kaya inciri ile Datça bademli sorbenin ardından oğlak pöç, pençeta ve yanak ikram edildi. Ardından Batı Karadeniz malası, rulo sebzeler ve Fethiye şeker ağacı meyve sosuyla buluştu.
Tatlı Kapanış: Portakallı ve fındıklı kek, tahin kreması ve kavun cipsiyle hazırlanan Tahini ile sığla ve fesleğen aromalı özel truffle gecenin finalini yaptı.
Bu deneyimi benim açımdan değerli kılan, malzemelerin öz karakteri bozulmadan modern gastronomi teknikleriyle yeniden yorumlanmış olmasıydı.
Gecenin arkasındaki kurumsal kültür de en az menü kadar köklü. Kökenleri 1248 yılında Fransa’da kurulan bir saray loncasına dayanan Chaîne des Rôtisseurs, 1950’den bu yana uluslararası ölçekte sofra kültürünü ve dostluğu yaymayı amaçlayan bir dernek olarak faaliyet gösteriyor. 75’ten fazla ülkede genç şeflerin gelişimini destekleyen yarışmalar ve eğitimler düzenleyen yapının Türkiye ayağı ise 1994’ten bu yana aktif. Nitekim genç yetenekleri teşvik eden 49. Jeunes Chefs Rôtisseurs Yarışması’nın finallerine İstanbul’un ev sahipliği yapmış olması, Türkiye’nin bu uluslararası gastronomi ağındaki yerini pekiştiriyor.