Misafir sofralarını ziyafete dönüştüren veya çay saatlerine yepyeni bir soluk getiren kiş, doğru tekniklerle hazırlandığında adeta bir sanat eserine dönüşür. İster sebzeli ister peynirli olsun, üzerine dökülen tüm harçleri taşıyacak olan o muazzam tabanın yapımı büyük bir hassasiyet ve ustalık gerektirir. Un ve yağın birbirine karışma oranından yoğurma ısısına kadar her detay, hamurun fırından çıktığındaki o nefis kıtır dokusunu doğrudan belirler. Yanlış adımlar atıldığında ise sertleşen veya pişerken kenarları düşen hamurlar tüm hevesinizi kursağınızda bırakabilir.
Kiş hamurunun o efsanevi kıyırlığa sahip olmasının temel kuralı, kullanılan tereyağının kesinlikle soğuk tutulması ve unla doğru şekilde harmanlanmasıdır. Geniş bir kapta ele alınan un ve tuz karışımına, buzdolabından yeni çıkarılmış küp doğranmış soğuk tereyağları ilave edilir. Elin ısısı hamura geçmeden, parmak uçlarının hızıyla yağ ve un birbirine yedirilerek kum gibi iri kırıntılar oluşturulur. Bu aşamada yağların erimesine izin vermeden hızlı çalışmak, fırına giren hamurun katman katman ve kıtır bir doku kazanmasını sağlayan en kritik adımdır. Oluşan bu hafif kumlu dokuya eklenen yumurta, hamurun dağılmadan tek bir parça halinde toparlanmasına zemin hazırlar.
Unlu ve yağlı kırıntılar arasına eklenen yumurta nazikçe yedirilir ve karışım yavaşça homojen bir hamur topu haline getirilir. Eğer unun kuruluğundan ötürü hamur toparlanmakta zorlanırsa, içerisine damla damla ilave edilen buzlu su kıvamı kusursuzlaştırır. Fazla yoğurmadan ve ısıtmadan elde edilen hamur yassılaştılarak streç filme sarılır ve buzdolabının soğuk raflarında dinlenmeye bırakılır. Bu dinlendirme seansı, içerisindeki yağın yeniden donmasını sağlarken unun nemi tamamen çekmesine yardımcı olur. Süre sonunda ideal sertliğe ulaşan hamur, merdane ile açılmaya ve kalıpla buluşmaya hazır hale gelir.
Dinlenen ve ideal formunu alan hamur, hafifçe unlanmış tezgah üzerinde kalıp ölçüsünden biraz daha geniş olacak şekilde açılır. Merdane yardımıyla nazikçe kaldırılan yufka, yirmi dört santim çapındaki tart kalıbının tabanına ve kenarlarına boşluk kalmayacak şekilde yerleştirilir. Kalıbın kenarlarından taşan fazlalık hamurlar keskin bir bıçak yardımıyla temizlenerek düzgün bir kenar hattı elde edilir. Kabarmasını önlemek ve ısının eşit dağılmasını sağlamak amacıyla tabana çatal yardımıyla minik delikler açılır. Şekil verilen kalıp, fırına girmeden önce buzdolabında kısa bir süre daha bekletilerek pişme esnasında kenarların düşmesi engellenir.
Kiş hamurunun ıslak iç harçla buluştuğunda hamurlaşmaması ve tam kıvamında pişmesi için kör pişirme adı verilen ön pişirme yöntemi uygulanır. Soğuk kalıptan çıkarılan hamurun üzerine yağlı kağıt serilir ve kağıdın üzeri ağırlık yapması için kuru bakliyat veya bu iş için özel olarak kullanılan seramik boncuklarla doldurulur. Önceden 180 dereceye ayarlanmış fırında bu şekilde bir süre pişirilen hamur, daha sonra kağıtla birlikte bakliyatlar alınarak birkaç dakika daha fırınlanır. Fırından çıkan o altın sarısı, kıtır ve kokulu tart tabanı artık üzerine en sevilen harçların dökülmesi için kusursuz bir zemin sunar. Bu özenli ön pişirme disiplini, profesyonel pastanelerdeki o mükemmel dokuyu ev mutfaklarına taşır.
Şunlara da göz atın:
Kiş Hamuru Önceden Pişirilir mi?
Hamur İşlerinde Kör Pişirme Nasıl Yapılır?