Tarifin başarısı, domatesin niteliğiyle başlar. Çok sulu olmayan, yoğun aromalı ve etli yapıda domatesler tercih edilmelidir. Mevsiminde toplanmış Çanakkale ya da köy domatesleri hem renk hem de tat bakımından idealdir. Kurutulmuş domates kullanılacaksa, tarif öncesi ılık suda bekletilerek tuz oranı dengelenmelidir.

Taze domates, hamura ek nem katacağı için un miktarı göz kararı değil, kontrollü artırılmalıdır. Amaç, ele yapışmayan fakat yumuşak ve elastik bir hamur elde etmektir. Domatesin suyunu fazla kaçırmamak adına domates rendesini süzerek kullanmak ya da domates püresiyle desteklemek faydalı olur. Hamurun yayılmasını önlemek ve ideal formu yakalamak için bu aşama oldukça önemlidir.

Domatesin asidik yapısı mayanın etkisini yavaşlatabilir. Bu nedenle standart ekmek hamurlarına göre daha uzun bir mayalanma süresi gerekebilir. İki aşamalı mayalama—önce yoğurma sonrası, ardından şekil verdikten sonra—hamurun daha iyi kabarmasını, iç dokusunun daha gözenekli ve hafif olmasını sağlar.

Zeytinyağı, bu tarifin lezzet katmanlarından biridir. Hamurun içerisine ekleneceği gibi, pişmeden hemen önce üzerine sürülerek çıtırlık ve aroma kazandırılabilir. Taze fesleğen, kekik, biberiye ya da kuru otlar ise domatesin baskın aromasını dengeler ve ekmeğe zenginlik katar. Alternatif olarak hamura ince doğranmış siyah zeytin, az miktarda rendelenmiş peynir ya da ceviz gibi malzemeler eklenerek tarif kişiselleştirilebilir.

Fırını önceden ısıtmak bu tarifin olmazsa olmazıdır. 200–220°C arası ideal sıcaklıktır. Fırına vermeden önce hamurun üzerine hafif un serpilebilir ya da yüzeyine birkaç kesik atılarak ekmeğin hem daha eşit pişmesi hem de rustik bir görünüm kazanması sağlanabilir. Bu sayede dışı altın rengi, içi ise nemli ve yumuşak bir dokuda ekmek elde edilir.